We hope that, when the insects take over the world, they will remember with gratitude how we took them along on all our picnics. ~Bill Vaughan

Ég hef orðið fyrir miklu einelti undanfarið - svo virðist sem maurar og moskító flugur hafi sameinast um að ég sé alveg einstaklega gómsætur biti... og ég sem hélt að ég væri orðin seig og tormelt - enda bara gömul "trunta"...

 ...en ég og þessi könguló erum orðnar miklar vinkonur - hún bjó til þennan líka svaka vef - beint fyrir innganginn niður á pallinn þar sem ég venjulega sit og sötra kaffi og fæ mér - æi þið vitið hvað - svo hún gerir sitt til að verja mig fyrir óboðnum átvöglum... að vísu var ég nokkrum sinnum búin að ganga inn í vefinn hennar - með andlitið - en þessi elska bjó bara til nýjann eins og enginn væri morgundagurinn...  náttúrulega var hún skírð Karlotta...

Einn daginn ákvað ég að vera nú dugleg og fara í gönguferð um nágrennið - þó svo að brekkurnar hérna í Rolystone séu nú ekkert árennilegar fyrir svona beyglaða og bæklaða konu - en samt - af stað fór ég - ekki hægt að sitja heima og lesa - eins og Roy Rogers sagði í góðu kvæði... Ég ákvað að fara fyrst niður í móti - svona til að "smyrja" liðina - lallaði mig í rólegheitunum niður götuna og svo til hægri - leið sem ég hef aldrei farið áður - alla vega ekki ein - ég passaði mig á að hafa sífellt í huga að húsið okkar væri hægra megin - eins og allt gott;°).. - síðan fór leiðin að liggja upp á við - ég var nokkuð örugg að staðsetningunni - ætlaði að labba hring - en eitthvað hefur "GPS" í mér verið farið að ryðga - því allt í einu var ég snarvillt - vissi varla hvað var hægri og hvað var vinstri - labbaði inn í lokaðar götur - sneri við - inn í aðra lokaða götu - allt í bummer - ég var VILLT - og ÞAÐ skeður ekki oft... loks ákvað ég að fara eftir göngustíg - svona til að tékka hvort ég rambaði ekki bara heim - en ég var ekki komin langt þegar...

´

úpps.... já þetta var bara SKÓGUR.... og ekkert virtist framundan... nú varð mér hugsað til Guðnýjar - hún hefði barasta dáið á staðnum... Og ekki bætti úr skák að á stígnum var hvert maurabúið á fætur öðru - og þeir fundu "nammi"lykt...

Nú var bara að taka á honum stóra sínum og missa sig ekki í hugsunum um hvað gæti leynst í skóginum... svo ég hélt áfram göngunni og horfði upp á við - ég sæi þá  allavega ekki snákana og eðlurnar sem skottuðust í skjól.... OG ÞÁ...

...já ég gekk fram á HEST - svoldið pínku ponsu lítill - en HESTUR... og það sem meira var - hann var tjóðraður við ljósastaur - svo að ég vissu að ég var aftur komin í menninguna... thank GOD...

..og sem meira var  - ég var komin í götuna okkar - þetta skilti er fyrir ofan húsið okkar - sem sé - næsta hús er til sölu ef einhver hefur áhuga...
Og næst er líklega best að ég takið með mér GSM og áttavita...
Ég ákvað svo að gefast ekki upp, þrátt fyrir þessa villuráfandi gönguferð...og skellti mér í lestarferð til Mandurah - sem er fallegur bær sunnan við Perth... þetta var á þriðjudegi og sem meira var  - það var Melbourne Cup Day - kappreiðadagur í Melbourne og þá fylgjast allir ástralir með - svo ekki var mikið um fólk á ferli þarna...  Það var líka rosalega heitt þennan dag - yfr 30° - svo ég var orðin eins og tómatur í framan þegar ég kom heim um kvöldið... En þessi bær  er fallegur og gaman að koma þangað ....

 ....væri ekki amalegt að eiga eina svona jullu til að skottast á...

 ...göngubrú niður á hafnargarðinn...

....eins og sést, var ekki margt um manninn á höfninni...

Við vorum boðin í "Lunch" hjá Jómba og Lóu - ásamt Hilmari, Söndru og Mæju mömmu Lóu... þar fengum við svo þær góðu fréttir að þau væru að verða afi og amma - það fjölgar sífellt í ættini - gaman að því...

.... já eins og Sigga frænka segir svo oft  - life is good.... það er ekki sjálfgefið ... og ég er  þakklát fyrir geta látið drauma mína rætast....

 When I stand before God at the end of my life, I would hope that I would not have a single bit of talent left, and could say, "I used everything you gave me." ~Erma Bombeck